ıssız insalık....
kendimize mahkum edildik, esir, korkak, kof,birer bedene döndük...
yanlızca hayallerimiz kaldı..
ya hayellerimizi yaşayan olmak ya da hiçlik içinde boğulup hayallerimizi de yitirme şansımız kaldı.

Hayaller Kurarken

mavi düşlerin çocukları.....
kendimizin üstadı yani....
hayatı kaybedenler...
aynası kırılanlar.....
erdemi araken kaybedilen erdemsizler...
en güzel hayali kurmayı bilen ama yaşamayı unutanlar...
birbirimizi seviyoruz diyen sevginin celladları..
başkalarının dudağından dökülen sözcüklerin esiri ama kendi sözünü yaratmayanlar.
mavi, bitmeyen mavi..! sonsuz mavi.
celladına aşık olanların dirilişi ölümden sonra mı olmalı......?
düşleri kabusa dönenler, maviyi yiterceğiz o an..
yitirilmemiş düşleri yaşayanlar ülkesi var.... herkesin.........cenneti........cehennemi.......kendisidir.
siz de bu ülkeyi biliyor olmalısınız..

kırmızı, mavi, sarı, yeşil düşüncelerin çocukları, mutlu çocukları, bakın şafak sökmek üzere herşey çıplak olmaya mahkum doğan güneşe karşı.....